Διπολική Διαταραχή: Η περίπτωση του Paul Dalio

Ψυχική ασθένεια ή ένας άλλος τρόπος ζωής;

Η Huffington Post έκανε πριν λίγο καιρό ένα μικρό ρεπορτάζ αναφορικά με την καινούργια ταινία του Paul Dario, Touched with Fire, η οποία δείχνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο πως είναι να ζει κανείς με διπολική συναισθηματική διαταραχή. Η ταινία αυτή βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, και συγκεκριμένα πρόκειται για τη ζωή του ίδιου του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Paul Dario, που παρουσιάζει μέσα από την ταινία το πώς η ψυχική ασθένεια γίνεται μία νέα ταυτότητα που σε αναγκάζουν να φέρεις ως άνθρωπος αλλά πώς κατάφερε να απεγκλωβιστεί από αυτό και να αγαπήσει τη ζωή.

Αυτό που προκαλεί αίσθηση στα λόγια του, στις εκάστοτε συνεντεύξεις που έχει παραχωρήσει, είναι η ωμή αλήθεια γύρω από τη βία και τη σκληρότητα της ψυχιατρικής. Είναι χαρακτηριστικά τα αποσπάσματα στα οποία αναφέρει πως η κοινωνία τείνει να αντιμετωπίζει τους “ψυχικά πάσχοντες” ως μιάσματα και τους απομονώνει ενώ στα ψυχιατρεία, αυτό που ουσιαστικά γίνεται μέσω της χορήγησης θεραπείας με φάρμακα είναι η παύση οποιουδήποτε συναισθήματος. Το τελευταίο, ειδικά, το περιγράφει ως χειρότερο κι από φυσικό πόνο, αφού η ζωή είναι άχρωμη χωρίς συναισθήματα και δεν έχει απολύτως κανένα νόημα, πράγμα που δικαιολογεί τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών σε ασθενείς που βρίσκονται σε τέτοιου είδους καταστολή.

Όταν διαγνώστηκε με Διπολική Διαταραχή, άρχισε να ψάχνει στα ιατρικά βιβλία για να δει τί είναι αυτή η δυσλειτουργία η οποία τον χαρακτηρίζει. Όπως ο ίδιος λέει, ένιωσε σαν να βρίσκεται “κάτω από μικροσκόπιο” όπου κάποιος αποφάσισε, χρησιμοποιώντας ένα αμιγώς ιατρικό λεξιλόγιο γεμάτο από ειδικούς όρους, να τον κρίνει. Όμως τότε, έχοντας θέληση για ζωή, βρήκε τη δύναμη μέσα του να αποδεχθεί τη διαφορετικότητά του, εκτονώνοντας το δημιουργικό του κομμάτι χάρη στην “ασθένεια”, με το να δημιουργήσει την παραπάνω ταινία. Κατάφερε έτσι με τον τρόπο αυτό, να δημιουργεί και να ζήσει αρμονικά με αυτό που οι άλλοι ονομάζουν ασθένεια της ψυχής και προσπαθούν να θεραπεύσουν. Μέσα από τη δουλειά του που αγαπά και μέσα από τον έρωτα, βρήκε τις σταθερές βάσεις για να ζήσει μία ζωή με νόημα, μακριά από κάθε “επιστήμη” που προσπαθούσε να του αφαιρέσει την ταυτότητα του ανθρώπου και τον κατέτασσε ως “ελαττωματικό είδος”.

Περιγράφει τη Διπολική διαταραχή ως μία έκρηξη συναισθημάτων, όμοια με αυτή που ένιωσε όταν γνώρισε τη γυναίκα του, όταν απέκτησε τα παιδιά του. Την παρουσιάζει ως μία φωτιά που τον άγγιξε και τον έκανε να δει το “θαύμα” που ξύπνησε μέσα του τον καλλιτέχνη. Ο Paul αναφέρει πως δεν υπάρχει καμία αποτελεσματική θεραπεία με φάρμακα παρά μόνο θεραπεία με κάποιον που έχει την πρόθεση να σε ακούσει και να σε βοηθήσει μακροπρόθεσμα να διαχειριστείς όλα αυτά τα συναισθήματα. Αυτό που συγκλονίζει στα λόγια του όμως είναι το εξής: “Όταν βγεις απ’ όλο αυτό (εννοεί τις ψυχωτικές ή καταθλιπτικές κρίσεις) τότε έχεις πραγματικά αποκτήσει μια αίσθηση ευτυχίας που είναι τόσο πολύ πλούσια που σε κάνει να καταλαβαίνεις πραγματικά την ομορφιά της ζωής”!

Γράφει η Αλεξίου Πηνελόπη

Πείτε μας την άποψή σας

Κάντε ένα σχόλιο

Αναζήτηση
Login/Register access is temporary disabled